Forerunner 5 jaar!

18 mei 2011. Een kopje koffie bij de notaris en wat handtekeningen, en 15 minuten later was stichting Forerunner officieel opgericht. Twee jaar eerder gaf God Johan de naam en visie hiervoor, maar het leek niet nodig te zijn. In 2011 zorgde een serie ontwikkelingen voor gebedszendelingen in en buiten Nederland ervoor dat we met vrienden van verschillende stichtingen om de tafel gingen zitten om te zien of alles in één bestaande stichting onder te brengen zou zijn. Het leek beter dit niet te doen, en zo werd Forerunner opgericht. Het leek erop dat we een grote loods bouwden om de inhoud van een tuinhuisje onder te brengen. Een grote naam, een grote visie, maar slechts enkele kleine projecten. Wat wilde God hiermee?

18 mei 2016. Vandaag bestaat Forerunner 5 jaar. We zien hoe die ‘loods’ toch steeds voller begint te raken. Er bleek een enorme behoefte te zijn voor gebedszendelingen om een financiële thuisbasis voor hun werk te hebben. Ondertussen werken we samen met meer dan dertig zendelingen en organisaties in vier continenten en zijn we sindsdien in meer dan 20 landen geweest om gebedsinitiatieven, zendelingen en ontwikkelingswerk te ondersteunen.  Dat hadden we vijf jaar geleden niet gedacht!

Wanneer we terugkijken zien we dat het vaak niet ging zoals wij God vertelden dat het het beste zou zijn. Er waren veel uitdagingen, zoeken naar bestuursleden en vrijwilligers, krappe budgetten, stappen in geloof zonder dat de financiën er waren. Maar al gaande leerden we meer en meer dat zijn beloften en opdrachten de we ontvangen in geloof net zo zeker zijn als geld op de rekening, en dat de financiën altijd volgen wanneer we in geloof Hem achterna gaan. Zolang we zijn Koninkrijk en recht zoeken voorziet Hij in al het andere!

We zijn heel benieuwd wat zijn plannen zijn voor de komende jaren. We verlangen met Hem naar zijn terugkomst, en willen doen wat we kunnen om als zijn vrienden te helpen anderen voor te bereiden voor zijn komst. Het is geweldig geweest om met jullie op te trekken, en we hopen nog op veel jaren samen, voor de Koning!

En nu dan feest… Maar dat wordt iets later. Johan is bijna klaar met zijn studie, vervolgens nog enkele reizen, en dan hopen we in het najaar alles tegelijk te vieren en jullie weer de kans te geven om elkaar te ontmoeten en de verhalen te horen. Je hoort er nog meer van!

Voortgang in Taungoo, Myanmar

Voortgang in Taungoo, Myanmar

Myanmar begint steeds meer open te gaan! In de afgelopen jaren is er meer ruimte gekomen om het evangelie te delen. Vorige maand hield TRIN uit Nederland een evangelisatie en muziek festival in Taungoo. David Lawma en een netwerk van lokale leiders hielp mee om dit te organiseren. Velen hebben aangegeven Jezus te willen volgen

Bedden voor de kinderen in Orissa

Bedden voor de kinderen in Orissa

We hebben de 30 kinderen van New Grace Home steeds meer op ons hart.  Deze week hebben de Jena’s matrassen, kussens en beddengoed kunnen kopen voor hen vanwege een extra gift. Ze waren zo geweldig blij, zoals je op de foto’s ook wel kunt zien...

70% grond aangekocht in Chintoop!

70% grond aangekocht in Chintoop!

In de afgelopen jaren schreven we over hoe Sagar en Manoharam en zijn vrouw Ruth in Chintoop en omliggende dorpen aan het werk zijn in Andhra Pradesh, India. Er waren fondsen geworven om een stukje land achter de kleine kerk te kopen, met de hoop om daar een gebedshuis leefgemeenschap te starten waar wezen en weduwen van de straat een thuis kunnen vinden.

Verslag Afrika reis 2013

IMG_0151-001IMG_0185-001De eerste drie weken van de reis heb ik in DR Congo doorgebracht, waar ik vanuit Oeganda heen vloog met een kleine Cessna van de MAF. De eerste etappe was in Bunia, waar ik heb mogen spreken tijdens morgenbijeenkomsten en in de avonden een aantal uren met voorbidders had voor gericht onderwijs. Ik geloof echt dat biddende kerken het enige zijn wat Congo nog bij elkaar houdt in alle oorlogen en corruptie. Eénmaal probeerden mannen op een motor mijn tas te stelen, maar het mislukte. We vielen wel met onze motor, maar hadden nagenoeg geen verwondingen. Bijzonder. Verder is het allemaal bijzonder goed verlopen.

IMG_0388-001IMG_0279-001Vervolgens ben ik met Don Foster, zendeling onder de Pygmeeën, over land met name per motor verder gereisd. We hebben een oude boot uitgeprobeerd in een rivier, bonen en mais gekocht om te planten met de Pygmeeën, ruzies en leugens geprobeerd uit te zoeken met medewerking van een stamhoofd, stukken grond bekeken voor projecten etc. etc. Het weer was bijzonder geschikt om te reizen en we hebben zelfs geen lekke band gehad – bedankt voor jullie gebeden! Vanwege rebellenlegers heb ik vervolgens het vliegtuig van Beni naar Goma gepakt, waar ik bij Andrew en Amethyst Roth in huis verbleef (www.sendtheroths.com). Ik had ook andere contacten, maar had vooraf al sterk de indruk met hen op te moeten trekken. Vervolgens bleken die andere mensen er juist deze weken ook niet te zijn.

IMG_0741-002IMG_0436-001Goma is net als Beni middenin gebieden die beheerst worden door rebellen. Het is onwerkelijk in een stad te leven waar het geluid op de achtergrond geen vuurwerk is, maar komt van de gevechten die het leger en het nieuwe VN bataljon tegen de M23 rebellen voert, een paar kilometer buiten de stad. En ondertussen gaat het leven in de stad ‘gewoon’ door. De Roth’s hebben een trainingscentrum gestart om Congolezen te helpen op te staan en de leiders van de toekomst te worden. Ik ben enthousiast door de kwaliteit van wat ik daar zie groeien. Echte diepe vriendschapsrelaties en langdurig discipelschap. Verandering is mogelijk door gebed en liefde uitleven! Ik heb met een aantal activiteiten meegedraaid, een paar dagen onderwijs gegeven, ministry in een vluchtelingenkamp helpen leiden, en vooral veel met Andrew en Amethyst gepraat over hun visie en ervaringen.

IMG_1310IMG_1055De tijd in Goma bevestigde verder het idee om in 2014 na mijn studie naar Goma (DRC) te verhuizen om daar met Andrew en Amethyst Roth te gaan werken. Het was zeer bijzonder om dit in de weken erna bevestigd te zien worden terwijl ik het spoor volgde waarvan ik geloofde dat God me dat wees, zonder het te begrijpen. Van Rwanda ging het naar Boeroendi, Zuid Soedan en Oeganda. Letterlijk elke dag ontmoette ik iemand die specifieke ervaring of middelen had die me kunnen helpen met het werk dat ik mogelijk in Congo ga doen. Met name op het gebied van ontwikkelingswerk was ik me erg bewust geworden dat ik wel ideeën, maar weinig ervaring heb. Maar de mensen en organisaties hebben elk een specifiek deel dat ik mag leren en voordeel mee mag doen nadat ik in Congo kom te wonen. Een aantal van deze mensen heb ik vorig jaar al ontmoet, toen ik de indruk had een verkennende reis naar Afrika te moeten maken. Toen was het niet duidelijk waarom we elkaar ontmoetten, maar nu werd dat duidelijker. (meer van deze verhalen zijn in de Engelse versie van deze blog geplaatst).

Vanwege de ruimte kan ik niet alles beschrijven wat in deze landen gebeurd is. Maar het was goed. Ik heb veel mensen ontmoet met een hart voor Congo, in de meest verrassende plaatsen. Ik ben zelf ook bemoedigd. Mijn visie is aangescherpt. En aan het einde mocht ik een fijne tijd van gebed en vriendschap met Will en Etta Shehee en Trisha Koppit (en anderen!) in Oeganda hebben voordat ik een aantal mooie dagen in Istanbul had met een aantal vrienden die daar goed werk doen. Ik werd aardig ziek tijdens het einde van mijn tijd in Oeganda, maar met veel gebed zakte het steeds weer net op tijd af om het busje naar het vliegveld of het vliegtuig in te komen. Onderweg naar Istanbul brak het en de dagen erna was het dragelijk. Het is elke keer weer opvallend hoe verschillende geestelijke machtsgebieden invloed proberen te hebben. Nu nog een jaar van studie en dan kan ik me (gelukkig!) weer helemaal richten op wat komen gaat.

Forerunner avonden 2013

Tijdens de eerste vergadering van 2013 hebben we God gezocht voor Zijn leiding, maar ook vooruit gekeken. Sinds het ontstaan van Forerunner in 2009 is er een vaste groep ontstaan van mensen die de projecten ondersteunen. Velen van hen ondersteunen al jaren het werk van Johan, anderen zijn er nieuwe bijgekomen. Een gedeelte van deze groep ontmoetten wij op de Forerunner avonden, wat we als waardevol hebben ervaren.

We willen niet alleen blijven investeren in de huidige supporters die we onder andere op de Forerunner avonden ontmoeten, maar ook investeren om de groep supporters te vergroten. De komende maanden willen we de tijd nemen om na te denken hoe we daaraan gaan werken. Om die reden zullen we de aangekondigde Forerunner avonden in maart niet organiseren, in afwachting van het plan dat we voor het komende jaar gaan ontwikkelen.

Bij het nadenken over een soort van ‘marketingplan’ om de supportersgroep te vergroten zijn we tegelijkertijd bezig om onze missie en visie voor ogen te blijven houden. De naam Forerunner (voorloper, wegbereider) zegt het al; we willen voorlopers zijn van Jezus om mensen voor te bereiden op Zijn komst. We willen graag dienen op plaatsen en in situaties waar nog niet zoveel hulp is, waar gepionierd wordt. We willen gaan wanneer Gods leiding ervaren wordt in plaats van blijven wachten tot iets veilig en zeker is. We willen de weg vrijmaken voor anderen om na ons te komen en het werk te versterken of over te nemen en uit te breiden. In de praktijk houdt dit in dat we investeren in projecten waarin mensen als Forerunners actief zijn, dus anderen tot Jezus brengen en de weg hierin voorbereiden.

Viva assessment (Orissa)

Al meerdere jaren is de Jena familie in Rayagada elke dag bezig met de 34 kinderen die bij hen op het terrein wonen. Verschillende mensen in de familie helpen hierin mee en enkele mensen daarbuiten. Het is onvoorstelbaar welke inzet deze mensen tonen, elke dag opnieuw! Zij hebben geen vrije dagen, vakanties of financiële vergoedingen zoals dat in Nederland zou zijn. Ze hebben visie voor deze kinderen die soms nog wel ouders hebben, maar geen thuis meer hebben waar ze op dit moment kunnen verblijven.

In overleg met de Jena familie is besloten dat er met behulp van een binnen gekomen gift advies zal worden gevraagd aan Viva Network in India.

Viva Network is een wereldwijde christelijke organisatie die mensen ondersteunt en met ze samenwerkt om kinderen in kwetsbare situaties in gezondheid te kunnen laten opgroeien met mogelijkheden om te leren en om deze kinderen te versterken in het opbouwen van hun eigen toekomst. Deze organisatie is ook actief in India en we willen hen in contact brengen met de Jena familie voor een stuk advies, mee denken vanuit hun expertise wat betreft kinderen en het vergroten van mogelijkheden zodat ze zich gezond en stabiel kunnen ontwikkelen. Mogelijk dat hierdoor de zorg voor de kinderen ter plekke verbeterd kan worden; soms zit het in kleine dingen. We wachten af wat het meedenken en de advisering van Viva-network gaat geven.

Ontwikkelingen in Andhra Pradesh

Met een gesponsorde projector heeft Sagar een film in zijn kerk in Kavali laten zien over William Carey. Er kwamen veel mensen op af om de film te bekijken, en hij heeft de indruk dat de gemeenteleden zich meer bewust worden van het belang van zendingswerk. Het is zijn verlangen dat de kerk hier meer vol van wordt en zich er meer voor gaat inzetten. Tevens hoopt hij in de toekomst gebedsbijeenkomsten te houden, specifiek gericht op zendingswerk. Nu al gaan gemeenteleden elke maandag naar dorpen in de omgeving om het evangelie te delen.

Achter het kerkje in Chintoop is een stuk land dat eigendom is van veel verschillende lokale families. Al verschillende jaren hebben Sagars familie en pastor Manoharam geprobeerd om te onderhandelen met enkele eigenaren. Dit om in ieder geval een deel van het land te kopen dat direct naast de kerk ligt. Het verlangen van de familie van Sagar is om in plaats van het huidige kerkje een groter gebouw te bouwen waarin pastor Manoharam en zijn vrouw kunnen wonen, met op de eerste verdieping een gebedsruimte waar dan ook de zondagse bijeenkomsten gehouden worden. Ook zou dit ruimte bieden om weduwen die nu op straat leven een thuis te bieden. Het oorspronkelijke kerkgebouwtje is van goedkope materialen gebouwd en in slechte staat.

De eigenaren van het stuk land waren echter altijd niet bereid om het te verkopen, of ze vroegen een zeer onredelijke prijs. Dit ondanks het feit dat niemand anders het land wil kopen omdat het achter het kerkje ligt, en het alleen te bereiken is via het kerkje, of via het land van de buurman.

Sinds afgelopen zomer lijken de onderhandelingen echter weer enigszins op gang te komen. De vader van Sagar probeert nu het eerste stukje land te kopen, dit is gezamenlijk eigendom van 20 mensen (!) die allemaal akkoord moeten geven op de verkoop. Als dit gebeurt, dan zullen de eigenaren van de andere stukjes grond hoogstwaarschijnlijk ook volgen.

Vorig jaar was het mogelijk om wat geld hiervoor bij elkaar te brengen, hopelijk is dit voldoende voor deze eerste stap.

Gebouw voor boarding project bijna af!

In mei en juni hebben David Lawma en veel gemeenteleden hard gewerkt om met de aannemer het gebouw voor verhuur aan studenten in Taungoo zoveel mogelijk af te krijgen. Ze konden het fundament, de constructie, het dak en de muren af krijgen, maar door gebrek aan de laatste 10% van het benodigde budget bleef het werk vervolgens twee maanden liggen.

 

 

 

 

 

In die periode arriveerden de studenten voor het nieuwe schooljaar. We vonden het jammer dat we deze lichting 'misliepen', maar wisten dat Gods timing altijd beter is. Eind september besloot een echtpaar om een tweede investering in het project te doen, waarmee we hopen alles af te kunnen krijgen. Er wordt nu hard gewerkt aan vloeren leggen, deuren en ramen installeren, bedden maken en de electriciteit aanleggen. We hopen de komende maand klaar te zijn om kamers te gaan verhuren voor studenten en mogelijk Engelse les in een aantal andere kamers te gaan geven. 

 

 

 

 

 

We zijn erg benieuwd hoe dit project verder verloopt. De bedoeling is dat de verhuur van het gebouw de investering voor de aankoop van zowel de grond als de bouw van het gebouw terugbetaald. Het grootste deel van de grond is nog vrij na het bouwen van het gebouw en kan direct al gebruikt worden voor training en toerusting en allerlei andere (toekomstige) activiteiten. Het gebouw dat nu verhuurd wordt kan in de toekomst daar ook voor ingezet worden. We hopen dat goede relaties ontstaan met de studenten, zodat ze tijdens hun studie Jezus leren kennen en kunnen groeien in het volgen van Hem door te leven in deze gemeenschap.

Eerste gebouw Bethel House of Prayer is af

In april schreven we over David Lawma en andere christenen in Taungoo die met elkaar op een stuk grond van zijn oma een gebedshuis wilden bouwen. Met elkaar hebben ze geld ingezameld en een eenvoudig gebouw kunnen bouwen waarin ongeveer twintig mensen samen kunnen komen. 

Ondertussen hebben ze daar al veel bijeenkomsten gehad, ook onder andere voor leiders van allerlei gemeenten uit de regio. Ze zijn nu aan het bidden voor meer fondsen om kleine hutten te bouwen waar 2-3 mensen een aantal dagen kunnen verblijven en met elkaar kunnen bidden en vasten.


Een uitdagende, mooie ervaring

Terugkijkend op de India reis was met name de eerste week net een rit in de achtbaan. Alle gebeurtenissen wisselende elkaar in rap tempo af. En steeds als je dacht af te remmen en tot stilstand te komen ging je onverwachts weer omhoog en was er weer een nieuwe ervaring. Het was voor mij persoonlijk erg uitdagend om steeds weer bereid te zijn om te dienen, ervoor te kiezen op de ander gericht te zijn. Dat onder de omstandigheden van weinig slaap en dagen die helemaal vol zaten. Het is makkelijk om anderen te dienen wanneer je je zelf goed voelt maar het is een veel grotere uitdaging om dit juist te doen wanneer je het idee hebt dat je echt geen energie meer over hebt en niks meer te geven hebt. Juist daarin heb ik zo ervaren dat Gods genade daar steeds weer was en Hij mij dan kracht gaf als ik bereid was.

Ik heb erg genoten van de dagen dat we bij de kinderen waren. Elke keer kwamen de kinderen om ons af rennen om ons te begroeten en zwaaiden ze ons uit zo lang als ze konden. De eerste dag dat we bij ze waren en met ze zongen waren ze nog terughoudend. De volgende dag kwamen ze los en hebben we de volgende dagen samen met hen plezier kunnen hebben. Het was zo goed om de kinderen te zien genieten van de aandacht die ze kregen. Ondanks de taalbarrière was er contact met elkaar en merkten we dat we de kinderen liefde en aandacht konden geven. Bij sommigen liepen de tranen over hun wangen toen we afscheid namen op de laatste dag.

Er is nog zoveel meer te vertellen maar ik sluit af met dat ik op de reis veel geleerd heb, veel gezien, genoten van de gastvrijheid en het lekkere gekruide eten (soms wel heel erg)en het gaaf was om God aan het werk te zien en daar deel van te mogen zijn.

Elise

Ontmoetingen in Orissa

Na een lange reis kwamen we aan in Rayagada. Het eerste wat me opviel waren de prachtige heuvels die de hele omgeving omvingen. Na aankomst in het hotel werden we gelijk geconfronteerd met het nieuws dat we niet de heuvels in zouden gaan, wat eerder wel de bedoeling was om de Kuvi stam te ontmoeten. Om de stammen in de heuvels te beschermen waren toeristen niet toegestaan in het gebied. Gemengde gevoelens van teleurstelling en opluchting kwamen boven, maar uiteindelijk wisten we allemaal dat we door dit gegeven meer tijd met de kinderen zouden kunnen doorbrengen. En uiteindelijk is dit heel goed geweest denk ik.


De dagen in Rayagada hebben we met z’n allen genoten van het warme gezin van Sarat en de vreugde van de kinderen. Elke dag zijn we een dagdeel met de kinderen bezig geweest door middel van liedjes zingen, bijbelverhalen vertellen, toneelstukjes opvoeren en spelen. Een van de gave dingen aan het met de kinderen zijn als een team, was dat iedereen een rol speelde. Samen met het team een programma leiden creëerde voor iedereen de mogelijkheid om een rol te hebben en zijn/haar talent te gebruiken.


Naast het feit dat we het als een team super gaaf vonden om bezig te zijn met de kinderen denk ik dat de kinderen het ook geweldig vonden dat wij er waren. Dat er een team was die aandacht voor ze had en van wie ze verschillende dingen konden leren. Uiteindelijk is de strekking van wat we hen hebben meegegeven dat de kinderen bij God mogen komen en een persoonlijke relatie met Hem mogen hebben. Naast de dingen die we ze hebben kunnen leren is het zo gaaf dat we ze ook hebben kunnen zegenen met nieuw speelgoed en dat we met z’n allen hebben kunnen genieten van spelen met elkaar. Het was mooi om te zien hoe de kinderen zo blij waren met de dingen die ze konden doen en hoe we daar zelf ook stuk voor stuk energie door kregen.


We zijn veel met de kinderen bezig geweest, maar we hebben ook een leidersmeeting gehad met de Kuvi leiders. We hebben verschillende leiders ontmoet en we (vooral Johan) hebben een rol kunnen spelen in het motiveren van de verschillende leiders.


Zoals ik hierboven heb geschreven, was het niet mogelijk om de heuvels in te gaan om de Kuvidorpjes te zien, maar er was wel een Kuvidorpje aan de rand van het gebied waar we wel mochten komen.  Die hebben we dan ook bezocht. We hebben een kijkje kunnen nemen in het huisje van een Kuvivrouw en het was gaaf om toch een beetje van de Kuvistam te kunnen zien. We hebben een kleine heuvel beklommen en hebben van het mooie uitzicht kunnen genieten.


Persoonlijk heb ik Rayagada als heel positief ervaren. Na een paar dagen met veel ziekte hebben we gelukkig nog kunnen geven. De warmte van het gezin, de vreugde en het enthousiasme van de kinderen en de passie van de evangelisten hebben ons ontzettend geïnspireerd.

Iris

Wat mag het mij kosten?

Een van de teamleden van de India reis schreef:

Begin juli was het dan zo ver: met 6 personen in totaal vertrokken we naar India! Het land met de vele geuren, geluiden, lekker (pittig) eten, druk verkeer en veel mensen! Ruim drie weken lang bezochten we verschillende steden, projecten, kerken en mensen. Het doel: bidden, tot bemoediging zijn en er ter ondersteuning van de projecten van Stichting Forerunner.

Voor mij was een van de mooiste momenten om samen met anderen te gaan bidden in een bos. Er was een verkoelend windje :-), maar het was vooral een bijzondere plek omdat elke dag verschillende mensen daar 1-2 uur bij elkaar komen om te bidden. Wat een toewijding…! En wij mochten ze bemoedigen vanuit de bijbel, maar tegelijkertijd waren ze een groot voorbeeld voor mij!

En niet alleen op de plek in het bos leerde ik van de mensen uit de Indiase cultuur. Ik leerde ook van m’n broers en zussen die zoveel gastvrijheid boden qua eten, drinken en andere zorg. Hun inzet en toewijding voor anderen en voor het evangelie was bijzonder om te zien met name toen we verbleven in het kindertehuis in Rayagada.

Het heeft me stil gezet bij de vraag in hoeverre het volgen van Jezus mij iets mag kosten. Ik ben geboren in een ‘rijke en comfortabele wieg in het Westen’ en ik functioneer in een maatschappij waar het om jezelf draait. Het volgen van Jezus wil ik graag vorm geven, maar in hoeverre stap ik daarin uit m’n comfortabele zone? In hoeverre mag het mij werkelijk iets kosten? Deze uitdaging is in m’n leven, mede door de reis naar India, op scherp gezet en gaat eigenlijk rechtstreeks in tegen alles wat ik gewend ben en wat ik denk, wil of voel. Maar ik wil er in groeien; achter Jezus aan ook als dit betekent dat het me iets kost… Ik weet niet zo goed hoe ik dit gelijk concreet vorm kan geven, dus ik begin maar met oefenen door tijd in te leveren en net als Maria aan de voeten van Jezus te zijn. Ik zing niet voor niets dat dit de hoogste plaats is… (Opwekking 462) :-)

India 2012: reisverslag

Begin juli vertrokken we met een team van zes personen naar India. Na een weekend bij vrienden in Chennai waren we enkele dagen in Tirupati en Tirumala, een gigantisch tempelcomplex dat een immense geestelijke invloed heeft op India en daarbuiten. We hebben gebedswandelingen gehouden en met andere christenen in omliggende plaatsen en in het bos gebeden. God gaf ons een aantal profetische woorden en symbolische acties die we opgevolgd hebben om in de toekomst verdere doorbraak van licht en leven te gaan zien in deze donkere regio.

Vervolgens reisden we naar Nellore en Kavali om bij onze vrienden Sagar en Hephsibah op bezoek te gaan, te bidden en in kerkdiensten en andere bijeenkomsten te spreken, bidden en tijd met mensen te hebben. Het hele team werd daar flink ziek, zodat uiteindelijk vijf mensen korte tijd in het locale ziekenhuis terecht kwamen.

Sommige van onze vrienden uit Tirupati vertelden ons dat dit vaak gebeurt nadat ze veel voor (de god van) Tirumala hebben gebeden. We kregen van veel kanten mails en berichtjes van mensen buiten India die ons allemaal bijbelverzen en indrukken stuurden die hetzelfde zeiden: trek je wapenrusting aan, houdt stand, breek uit. Het was een eye opener voor ons: in alle drukte hadden we die eerste week niet veel tijd als team gehad om te bidden en bewust weerstand te bieden tegen de (tegen)aanvallen van de vijand. Sinds die week hebben we elke dag de morgen vrijgehouden voor aanbidding, gebed en teamtijd.

We vroegen God onze agenda aan te passen aan zijn plannen, en dat deed Hij: nadat we verder reisden naar de Jena familie en de kinderen van New Grace Home hoorden we bij aankomst in Raygada (Orissa) dat we niet naar de Kuvi dorpen in de heuvels mochten. Dit vanwege de gevaarlijke situatie met rebellen die enkele buitenlanders hadden gekidnapt en een andere situatie met buitenlanders die probeerden de stammen te helpen. Het was even een teleurstelling, maar bevestigde de indruk die we hadden dat we met name tijd met de 34 kinderen moesten doorbrengen. We hebben verschillende programma’s met hen gedaan, heerlijk gespeeld en hen vooral veel persoonlijke aandacht gegeven. Geweldig om hun blije gezichten te zien! Aan het einde hebben we over elk kind gebeden en de woorden opgeschreven. Johan en Joe hebben ook veel dingen voor de projecten kunnen bespreken met de Jena familie. Ongeveer 60 Kuvi gemeenteleiders kwamen een dag naar Rayagada, zodat we hen konden bemoedigen en met hen konden bidden.

Na opnieuw een lange reis terug naar het zuiden hebben we tenslotte een dag op een Bijbelschool onderwijs kunnen geven over gebed, wat warm ontvangen  werd. Terugkijkend is het zo mooi om te zien hoe we echt luisterend op reis konden zijn en hoe duidelijk God elk deel leidde. Honderden mensen zijn bemoedigd, hebben persoonlijk gebed ontvangen, projecten en plannen zijn doorgesproken, vrucht van eerdere reizen in voorgaande jaren was zichtbaar in de groei in geloof, karakter en aantallen van de gelovigen in de plaatsen die we (opnieuw) bezochten. We konden dan ook met een dankbaar hart afscheid nemen.

De laatste dagen hebben vier teamleden in en rond Delhi doorgebracht, terwijl Joe en Johan naar Mumbai zijn gereisd. Joe bleef nog een maand in India om bij verschillende organisaties en zendelingen op bezoek te gaan. Johan is vanuit Mumbai naar Afrika gevlogen.

India Reisplannen

We zijn inmiddels een heel stuk verder met de voorbereidingen van de groepsreis naar India! Alle tickets zijn geboekt, de planning is duidelijk, de visums zijn binnen en we hebben er al drie teammeetings op zitten. Natuurlijk moeten er nog genoeg dingen gebeuren, ook veel praktische dingen, maar dat gaat helemaal goed komen.

We zullen in totaal met z’n zessen zijn, en we gaan rondtrekken in het oosten van India, voornamelijk gericht op gebed en op het dienen van onze broers en zussen daar. 

De planning die we hebben is zeker een leidraad, maar we willen ten diepste volledig Gods leiding ervaren in planning en timing. Hierdoor kan de planning dus nog aangepast worden. (klik op het plaatje voor een korte samenvatting).

 

7 - 8 juli Delhi / Chennai

Het volledige team is op 7 juli in India! We meeten in Delhi (Johan, Joe en het team vliegen apart naar India i.v.m. verschillende data/mogelijkheden). Vanuit Delhi vliegen we als team vrijwel direct door naar Chennai, in Zuid-India. In Chennai verblijven we twee dagen bij een vriend van Johan. Hier zullen we uitrusten en Indiase kleding kopen.

9 – 11 juli Tirupati

We gaan naar de tempelstad Tirupati, één van de grootste pelgrimssteden ter wereld, waar elk jaar 30-40 miljoen pelgrims komen voor vergeving van zonden en een nieuw begin in hun leven. We willen de tempel bezoeken en mensen ontmoeten. Willen jullie bidden wijsheid en inzichten in Gods plan hier? En dat er deuren geopend worden of gesloten blijven.

12 – 15 juli Nellore / Kavali

Dit is het thuis van pastor Karuna Sagar. Pastor Manoharam werkt in dorpen in de regio. Sagar is een vriend van Johan en zijn werk is 1 van de 3 projecten van st. Forerunner. We zullen ons hier gaan richten op gebed door middel van meetings met voorbidders, een jeugdbijeenkomst, aanbidding. Wellicht gaan we ook nog een programma doen met de kids daar.

16 – 24 juli Rayagada / dorpjes in de heuvels

De langste periode zullen we in Rayagada, Orissa zijn bij New Grace Mission. Dit is tevens een project dat we als stichting ondersteunen. Sagar reist met ons mee, en hier ontmoeten we de Jena familie. In onze tijd hier zullen we ons richten op meetings voor leiders, voor vrouwen en voor de 35 kids bij hen in huis wonen, dat ze bemoedigd worden, dat we ze liefde en aandacht mogen geven en dat we samen kunnen bidden en aanbidden. We zullen ook enkele dagen de heuvels in gaan naar de dorpjes om daar mensen over Jezus te vertellen. We verlangen ernaar echt tot zegen te zijn van een ieder die we ontmoeten, en om God te zien werken onder alle mensen!

25 – 26 juli Vijayawada

‘Vlakbij’ Vijayawada is er een bijbelschool die we gaan bezoeken. We zullen een bijeenkomst hebben over gebed en samen bidden en aanbidden, en elkaar bemoedigen en inspireren door het Woord van God.

27 – 31 juli Delhi vs. Mumbai

27 juli zal het team zich opsplitsen, en dus nemen we dan afscheid van elkaar na drie intensieve weken.

-        28 juli zullen Johan & Joe de trein naar Mumbai pakken. 31 juli vliegt Johan naar Afrika, vervolgens blijft Joe nog een maand in India.

-        De rest van het team vliegt 27 juli naar New Delhi, waar ze nog twee dagen wat toeristische dingen kunnen ondernemen (zoals de Taj Mahal zien). Ook kunnen ze nog wat uitrusten voor de vlucht terug naar huis op 30 juli!

Waarschijnlijk hebben we een reünie in de tweede week van September, en kunnen we samen nog eens terugblikken op de intensieve  tijd die we samen hebben gehad en de bijzondere momenten en ervaringen die we hebben gedeeld.

Wat een enthousiasme, als ik (Joe) de planning doorlees. We kijken echt gigantisch uit naar wat voor plannen God allemaal heeft en naar alle mooie mensen die we gaan ontmoeten! We willen onmogelijke dingen verwachten van Hem, en geloof hebben, en vertrouwen. Dat we echt een eenheid mogen vormen als Lichaam van Christus ondanks de verschillende culturen en gebruiken. Kortom: We hebben ontzettend veel zin om het vliegtuig in te stappen, en samen deze reis te maken – letterlijk, maar ook geestelijk: een verdere reis met God. 

Uitgelicht: pastor Samuel Kolaka

Graag willen we jullie beter kennis laten maken met Pastor Samuel Kolaka. De afgelopen nieuwsbrief / gebedskalender hebben jullie al wat informative over hem gekregen. Pastor Samuel is een voorganger in een Kuvi-stam gemeente in de heuvels van Orissa, hij is een vader van 5 kinderen en ook een belangrijke leider die onder andere overzicht houdt over gemeentes in vele dorpen en helpt met Bijbelvertaling. Hij werkt al sinds 1993 als vrijwilliger met de Jena familie! Lees hier over zijn leven en over Gods ongelofelijke trouw en liefde door zijn moeilijke omstandigheden heen.

Vorig jaar heeft Pastor Samuel een motor ongeluk gehad waarbij zijn rechterbeen ernstig verwond is geraakt. Hij is in het ziekenhuis geopereerd en er is metalen pin in zijn been geplaatst om het goed te laten herstellen. Hier was echter onvoldoende geld voor, waardoor hij een schuld heeft opgebouwd bij het ziekenhuis. Tevens is de pin nooit uit zijn been gehaald terwijl dit een half jaar geleden al had moeten zijn gebeurt. Sinds het ongeluk is ook zijn vorm van transport, de motor, onbruikbaar. Hierdoor heeft hij zijn been meer belast door het vele wandelen van dorp naar dorp in de heuvels.

Hiernaast is afgelopen jaar ook zijn vrouw weggelopen, iets wat zeer ongewoon is in India. Dit laat hem alleen achter met zijn 5 kinderen. Tevens is in februari zijn vader overleden, wat een extra klap was. Al met al is het een ontzettend zwaar jaar geweest, en was hij bijna uitgeschakeld voor het cruciale werk waar hij mee bezig is.

Ons hart gaat uit naar zijn situatie, en het raakt ons en mensen om ons heen. We hebben zijn situatie als gebedspunt meegenomen op de gebedskalender, en daarvan hebben we de resultaten mogen zien. Wat een ongelofelijk cadeau is gebed, en wat een zegen is het. God luistert naar onze gebeden en handelt ernaar, dit is een onvoorstelbaar iets. Afgelopen maand hebben we van verschillende mensen geld ontvangen, specifiek voor deze man. Hierdoor was het mogelijk voor Pastor Samuel om de openstaande rekeningen bij het ziekenhuis te betalen, maar ook om de metalen pin uit zijn been te halen! Wat geweldig om samen een verschil te mogen maken in elkaars leven, en om een zegen te kunnen zijn tot elkaar. Zie de foto hierboven voor Pastor Samuel, met een intens gelukkige blik op zijn gezicht. We zijn enorm blij dat we iets hebben kunnen betekenen voor hem.

Bouwprojecten Myanmar

Zoals eerder genoemd, er is een groot geldbedrag beschikbaar gekomen om land te kopen en een gebouw te bouwen voor een zelfvoorzienend project in Taungoo, Myanmar. Het overige deel van de grond kan in de toekomst gebruikt worden voor verschillende doeleinden. Hiernaast is het opzetten van het Bethel House of Prayer (BHOP) in Taungoo, Myanmar ook vergevorderd. Lees hier meer over de details en ontwikkelingen van deze beide bouwprojecten.

Het hoofdgebouw dat gebouwd gaat worden zal verschillende doeleinden hebben. Het zal fungeren als gebouw waar de gemeente samenkomt, en waar bidstonden en (leiderschaps)trainingen plaatsvinden. Ook zal het de plek worden voor het huidige kinderwerk.

Het eerste gebouw dat gebouwd gaat worden verdient zichzelf en het gekochte land terug door het verhuren van kamers aan studenten die in de stad studeren. Er is grote vraag naar veilige plekken voor studenten om te verblijven ten tijde van hun studietijd. Na het afbetalen van het gebouw en de grond zal dit een belangrijke vorm van inkomen zijn voor het ondersteunen van de sponsorkinderen en het werk dat David en de vrijwilligers om hem heen doen.

Momenteel zijn we op zoek naar een geschikt stuk land en een goede aannemer. Er zijn heel veel praktische zaken waarover we moeten beslissen en die in werking moeten worden gezet. Graag jullie gebed hiervoor.

De ontwikkelingen wat betreft het BHOP zijn vergevorderd. David's enthousiasme heeft andere christenen aangestoken. Met elkaar hebben ze een stuk grond dat iemand ter beschikking heeft gesteld vrijgemaakt voor de bouw. Ze zamelen ze nu geld in om een paar kleine gebouwtjes op een stuk land op een veilige plek buiten de stad te bouwen waar mensen kunnen komen om te bidden. Het is gaaf om de vlotte veranderingen te mogen zien door middel van het (e-mail)contact dat er is, en de foto’s die we ontvangen. Zie de volgende foto’s met daarop het stukje land en de betrokkenen die daar om een zegen vragen voor het land. Zie ook de ontwikkelingen wat betreft de opbouw.

Het gaat goed met de kinderen!

Vanuit Taungoo (Myanmar) en Rayagada (India) horen we heel positieve geluiden over de kinderen. Niet alleen van onze vrienden die hen helpen, maar juist ook van anderen eromheen. Een hoofdmeester in Taungoo vertelde David dat ze zowel qua karakter als prestaties op school boven de anderen uitsteken. Hij wilde hen daarvoor een oorkonde geven.

De kinderen in Rayagada blijken tijdens hun schoolexamens nu ook steeds bij de besten te horen. Wat mooi om te zien dat wat God in deze twee korte jaren (sinds 2010) in hun leven heeft gedaan duidelijk merkbaar is voor de mensen eromheen!