Bedden voor de kinderen in Orissa

Bedden voor de kinderen in Orissa

We hebben de 30 kinderen van New Grace Home steeds meer op ons hart.  Deze week hebben de Jena’s matrassen, kussens en beddengoed kunnen kopen voor hen vanwege een extra gift. Ze waren zo geweldig blij, zoals je op de foto’s ook wel kunt zien...

Viva assessment (Orissa)

Al meerdere jaren is de Jena familie in Rayagada elke dag bezig met de 34 kinderen die bij hen op het terrein wonen. Verschillende mensen in de familie helpen hierin mee en enkele mensen daarbuiten. Het is onvoorstelbaar welke inzet deze mensen tonen, elke dag opnieuw! Zij hebben geen vrije dagen, vakanties of financiële vergoedingen zoals dat in Nederland zou zijn. Ze hebben visie voor deze kinderen die soms nog wel ouders hebben, maar geen thuis meer hebben waar ze op dit moment kunnen verblijven.

In overleg met de Jena familie is besloten dat er met behulp van een binnen gekomen gift advies zal worden gevraagd aan Viva Network in India.

Viva Network is een wereldwijde christelijke organisatie die mensen ondersteunt en met ze samenwerkt om kinderen in kwetsbare situaties in gezondheid te kunnen laten opgroeien met mogelijkheden om te leren en om deze kinderen te versterken in het opbouwen van hun eigen toekomst. Deze organisatie is ook actief in India en we willen hen in contact brengen met de Jena familie voor een stuk advies, mee denken vanuit hun expertise wat betreft kinderen en het vergroten van mogelijkheden zodat ze zich gezond en stabiel kunnen ontwikkelen. Mogelijk dat hierdoor de zorg voor de kinderen ter plekke verbeterd kan worden; soms zit het in kleine dingen. We wachten af wat het meedenken en de advisering van Viva-network gaat geven.

Een uitdagende, mooie ervaring

Terugkijkend op de India reis was met name de eerste week net een rit in de achtbaan. Alle gebeurtenissen wisselende elkaar in rap tempo af. En steeds als je dacht af te remmen en tot stilstand te komen ging je onverwachts weer omhoog en was er weer een nieuwe ervaring. Het was voor mij persoonlijk erg uitdagend om steeds weer bereid te zijn om te dienen, ervoor te kiezen op de ander gericht te zijn. Dat onder de omstandigheden van weinig slaap en dagen die helemaal vol zaten. Het is makkelijk om anderen te dienen wanneer je je zelf goed voelt maar het is een veel grotere uitdaging om dit juist te doen wanneer je het idee hebt dat je echt geen energie meer over hebt en niks meer te geven hebt. Juist daarin heb ik zo ervaren dat Gods genade daar steeds weer was en Hij mij dan kracht gaf als ik bereid was.

Ik heb erg genoten van de dagen dat we bij de kinderen waren. Elke keer kwamen de kinderen om ons af rennen om ons te begroeten en zwaaiden ze ons uit zo lang als ze konden. De eerste dag dat we bij ze waren en met ze zongen waren ze nog terughoudend. De volgende dag kwamen ze los en hebben we de volgende dagen samen met hen plezier kunnen hebben. Het was zo goed om de kinderen te zien genieten van de aandacht die ze kregen. Ondanks de taalbarrière was er contact met elkaar en merkten we dat we de kinderen liefde en aandacht konden geven. Bij sommigen liepen de tranen over hun wangen toen we afscheid namen op de laatste dag.

Er is nog zoveel meer te vertellen maar ik sluit af met dat ik op de reis veel geleerd heb, veel gezien, genoten van de gastvrijheid en het lekkere gekruide eten (soms wel heel erg)en het gaaf was om God aan het werk te zien en daar deel van te mogen zijn.

Elise

Ontmoetingen in Orissa

Na een lange reis kwamen we aan in Rayagada. Het eerste wat me opviel waren de prachtige heuvels die de hele omgeving omvingen. Na aankomst in het hotel werden we gelijk geconfronteerd met het nieuws dat we niet de heuvels in zouden gaan, wat eerder wel de bedoeling was om de Kuvi stam te ontmoeten. Om de stammen in de heuvels te beschermen waren toeristen niet toegestaan in het gebied. Gemengde gevoelens van teleurstelling en opluchting kwamen boven, maar uiteindelijk wisten we allemaal dat we door dit gegeven meer tijd met de kinderen zouden kunnen doorbrengen. En uiteindelijk is dit heel goed geweest denk ik.


De dagen in Rayagada hebben we met z’n allen genoten van het warme gezin van Sarat en de vreugde van de kinderen. Elke dag zijn we een dagdeel met de kinderen bezig geweest door middel van liedjes zingen, bijbelverhalen vertellen, toneelstukjes opvoeren en spelen. Een van de gave dingen aan het met de kinderen zijn als een team, was dat iedereen een rol speelde. Samen met het team een programma leiden creëerde voor iedereen de mogelijkheid om een rol te hebben en zijn/haar talent te gebruiken.


Naast het feit dat we het als een team super gaaf vonden om bezig te zijn met de kinderen denk ik dat de kinderen het ook geweldig vonden dat wij er waren. Dat er een team was die aandacht voor ze had en van wie ze verschillende dingen konden leren. Uiteindelijk is de strekking van wat we hen hebben meegegeven dat de kinderen bij God mogen komen en een persoonlijke relatie met Hem mogen hebben. Naast de dingen die we ze hebben kunnen leren is het zo gaaf dat we ze ook hebben kunnen zegenen met nieuw speelgoed en dat we met z’n allen hebben kunnen genieten van spelen met elkaar. Het was mooi om te zien hoe de kinderen zo blij waren met de dingen die ze konden doen en hoe we daar zelf ook stuk voor stuk energie door kregen.


We zijn veel met de kinderen bezig geweest, maar we hebben ook een leidersmeeting gehad met de Kuvi leiders. We hebben verschillende leiders ontmoet en we (vooral Johan) hebben een rol kunnen spelen in het motiveren van de verschillende leiders.


Zoals ik hierboven heb geschreven, was het niet mogelijk om de heuvels in te gaan om de Kuvidorpjes te zien, maar er was wel een Kuvidorpje aan de rand van het gebied waar we wel mochten komen.  Die hebben we dan ook bezocht. We hebben een kijkje kunnen nemen in het huisje van een Kuvivrouw en het was gaaf om toch een beetje van de Kuvistam te kunnen zien. We hebben een kleine heuvel beklommen en hebben van het mooie uitzicht kunnen genieten.


Persoonlijk heb ik Rayagada als heel positief ervaren. Na een paar dagen met veel ziekte hebben we gelukkig nog kunnen geven. De warmte van het gezin, de vreugde en het enthousiasme van de kinderen en de passie van de evangelisten hebben ons ontzettend geïnspireerd.

Iris

Wat mag het mij kosten?

Een van de teamleden van de India reis schreef:

Begin juli was het dan zo ver: met 6 personen in totaal vertrokken we naar India! Het land met de vele geuren, geluiden, lekker (pittig) eten, druk verkeer en veel mensen! Ruim drie weken lang bezochten we verschillende steden, projecten, kerken en mensen. Het doel: bidden, tot bemoediging zijn en er ter ondersteuning van de projecten van Stichting Forerunner.

Voor mij was een van de mooiste momenten om samen met anderen te gaan bidden in een bos. Er was een verkoelend windje :-), maar het was vooral een bijzondere plek omdat elke dag verschillende mensen daar 1-2 uur bij elkaar komen om te bidden. Wat een toewijding…! En wij mochten ze bemoedigen vanuit de bijbel, maar tegelijkertijd waren ze een groot voorbeeld voor mij!

En niet alleen op de plek in het bos leerde ik van de mensen uit de Indiase cultuur. Ik leerde ook van m’n broers en zussen die zoveel gastvrijheid boden qua eten, drinken en andere zorg. Hun inzet en toewijding voor anderen en voor het evangelie was bijzonder om te zien met name toen we verbleven in het kindertehuis in Rayagada.

Het heeft me stil gezet bij de vraag in hoeverre het volgen van Jezus mij iets mag kosten. Ik ben geboren in een ‘rijke en comfortabele wieg in het Westen’ en ik functioneer in een maatschappij waar het om jezelf draait. Het volgen van Jezus wil ik graag vorm geven, maar in hoeverre stap ik daarin uit m’n comfortabele zone? In hoeverre mag het mij werkelijk iets kosten? Deze uitdaging is in m’n leven, mede door de reis naar India, op scherp gezet en gaat eigenlijk rechtstreeks in tegen alles wat ik gewend ben en wat ik denk, wil of voel. Maar ik wil er in groeien; achter Jezus aan ook als dit betekent dat het me iets kost… Ik weet niet zo goed hoe ik dit gelijk concreet vorm kan geven, dus ik begin maar met oefenen door tijd in te leveren en net als Maria aan de voeten van Jezus te zijn. Ik zing niet voor niets dat dit de hoogste plaats is… (Opwekking 462) :-)

India 2012: reisverslag

Begin juli vertrokken we met een team van zes personen naar India. Na een weekend bij vrienden in Chennai waren we enkele dagen in Tirupati en Tirumala, een gigantisch tempelcomplex dat een immense geestelijke invloed heeft op India en daarbuiten. We hebben gebedswandelingen gehouden en met andere christenen in omliggende plaatsen en in het bos gebeden. God gaf ons een aantal profetische woorden en symbolische acties die we opgevolgd hebben om in de toekomst verdere doorbraak van licht en leven te gaan zien in deze donkere regio.

Vervolgens reisden we naar Nellore en Kavali om bij onze vrienden Sagar en Hephsibah op bezoek te gaan, te bidden en in kerkdiensten en andere bijeenkomsten te spreken, bidden en tijd met mensen te hebben. Het hele team werd daar flink ziek, zodat uiteindelijk vijf mensen korte tijd in het locale ziekenhuis terecht kwamen.

Sommige van onze vrienden uit Tirupati vertelden ons dat dit vaak gebeurt nadat ze veel voor (de god van) Tirumala hebben gebeden. We kregen van veel kanten mails en berichtjes van mensen buiten India die ons allemaal bijbelverzen en indrukken stuurden die hetzelfde zeiden: trek je wapenrusting aan, houdt stand, breek uit. Het was een eye opener voor ons: in alle drukte hadden we die eerste week niet veel tijd als team gehad om te bidden en bewust weerstand te bieden tegen de (tegen)aanvallen van de vijand. Sinds die week hebben we elke dag de morgen vrijgehouden voor aanbidding, gebed en teamtijd.

We vroegen God onze agenda aan te passen aan zijn plannen, en dat deed Hij: nadat we verder reisden naar de Jena familie en de kinderen van New Grace Home hoorden we bij aankomst in Raygada (Orissa) dat we niet naar de Kuvi dorpen in de heuvels mochten. Dit vanwege de gevaarlijke situatie met rebellen die enkele buitenlanders hadden gekidnapt en een andere situatie met buitenlanders die probeerden de stammen te helpen. Het was even een teleurstelling, maar bevestigde de indruk die we hadden dat we met name tijd met de 34 kinderen moesten doorbrengen. We hebben verschillende programma’s met hen gedaan, heerlijk gespeeld en hen vooral veel persoonlijke aandacht gegeven. Geweldig om hun blije gezichten te zien! Aan het einde hebben we over elk kind gebeden en de woorden opgeschreven. Johan en Joe hebben ook veel dingen voor de projecten kunnen bespreken met de Jena familie. Ongeveer 60 Kuvi gemeenteleiders kwamen een dag naar Rayagada, zodat we hen konden bemoedigen en met hen konden bidden.

Na opnieuw een lange reis terug naar het zuiden hebben we tenslotte een dag op een Bijbelschool onderwijs kunnen geven over gebed, wat warm ontvangen  werd. Terugkijkend is het zo mooi om te zien hoe we echt luisterend op reis konden zijn en hoe duidelijk God elk deel leidde. Honderden mensen zijn bemoedigd, hebben persoonlijk gebed ontvangen, projecten en plannen zijn doorgesproken, vrucht van eerdere reizen in voorgaande jaren was zichtbaar in de groei in geloof, karakter en aantallen van de gelovigen in de plaatsen die we (opnieuw) bezochten. We konden dan ook met een dankbaar hart afscheid nemen.

De laatste dagen hebben vier teamleden in en rond Delhi doorgebracht, terwijl Joe en Johan naar Mumbai zijn gereisd. Joe bleef nog een maand in India om bij verschillende organisaties en zendelingen op bezoek te gaan. Johan is vanuit Mumbai naar Afrika gevlogen.

Kerst vreugde

Elk jaar worden zowel in Taungoo (Myanmar) als Rayagada (Orissa) verschillende kerstvieringen gehouden. In Taungoo besloten tien mensen na een tweedaagse bijeenkomst om hun leven aan Jezus te geven!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Door een aantal extra giften konden we de kinderen van New Grace Home in Rayagada voor de gelegenheid een warme maaltijd en elk een warme sweater geven. Geen overbodige luxe in deze koele tijd van het jaar, aangezien ze geen warme kleding hadden. Hun blijde gezichten zeggen genoeg!

 

 

 

 

Verdere verbeteringen in Orissa

In de afgelopen periode is de bouw van de badkamers voor de kinderen en staf in Orissa bijna afgerond. De WC's, bedrading en leidingen zijn geplaatst en de muren gestuct. Wat rest is de laatste afwerking en het verven. 

 

Er was zelfs genoeg geld om de lang verwachte watertank te kopen. Deze komt op het dak van de badkamers te staan. Eén keer per dag wordt hij gevuld en dan is er genoeg water beschikbaar voor al het sanitair. 

Ook hebben de Jena's een gasfornuis met twee grote branders kunnen kopen. Nu is de uitdaging nog om de benodigde gasflessen te bemachtigen, aangezien er beperkingen zijn opgelegd hoeveel flessen een huishouden mag gebruiken. Hopelijk kan er snel worden aangetoond dat dit voor het kindertehuis is bedoeld.